1 دقیقه خواندن
28 Nov
28Nov
‏هر بار که حضرت آقا بر لزوم تسهیل امور مردم و رفع موانع تأکید می‌کنند، فردای آن روز به‌جای ساده‌سازی، یک «سامانه» جدید متولد می‌شود. ‏
امروز بیش از ۸۰ سامانه مانند ساتا، شیما، نیما، ریما و… ایجاد شده است؛ اما در عمل هیچ‌کدام مشکلی از مردم و فعالان اقتصادی حل نکرده‌اند و صرفاً به منبع درآمدی برای «کاسبان سامانه‌ای» تبدیل شده‌اند. ‏
واقعیت این است که اغلب این سامانه‌ها بیشتر برای کنترل، اخذ مالیات، عوارض، کنترل ارزی و محدودسازی فعالیت‌های اقتصادی به کار می‌روند، نه برای تسهیل کسب‌وکار. 
‏شاید زمان آن رسیده باشد که یک‌بار در ایران سیاستی واقع‌بینانه و متفاوت اجرا شود؛ ‏اقتصاددان‌ها نظر دهند، شاید به این صورت که مالیات یک‌ساله صفر شود و در مقابل، برای تمام اصناف مجوز فعالیت اقتصادی یک‌ساله صادر گردد راهکار مناسبی باشد. ‏
در چنین مدلی، دولت می‌تواند علی‌الرأس مبلغ مشخصی از هر صنف دریافت کند؛ ‏هم منابع مالی دولت تأمین می‌شود، ‏و هم این حجم عظیم از موانع، سامانه‌ها، کنترل‌ها و بروکراسی فرساینده از مسیر تولید و تجارت کنار می‌رود. ‏نتیجه این رویکرد، باز شدن سقف تجارت کشور است. ‏
توسعه با محدودیت حاصل نمی‌شود. ‏در خصوص ارز هم نباید فراموش کرد که بانک مرکزی تأمین‌کننده ارز کشور نیست؛ این مردم و تجار و‌صادرکنندگان هستند که بازار ارز را تأمین می‌کنند و همین فعالان اقتصادی بهترین گزینه برای تنظیم طبیعی و واقعی بازار ارز هستند، نه مداخلات دستوری و فسا و محدودکننده.
نظرات
* ایمیل در وب سایت منتشر نخواهد شد.