یکی از عوامل جدی ضعف کشور در جنگ دوازده روزه و همچنین در دورههای اعتراضات اجتماعی، فقدان یک رسانه ملی مؤثر، قابل اعتماد و همسو با افکار عمومی بود.
برآوردها سازمان صدا و سیما هزینهای روزانه حدود ۹۶ میلیارد تومان از منابع عمومی کشور مصرف میکند؛ یعنی رقمی که از محل سرانه عمومی هر ایرانی تأمین میشود و میتوانست مستقیماً صرف رفاه، معیشت و بهبود کیفیت زندگی مردم شود.
این منابع عظیم صرف شبکهها و تولیداتی شده که نهتنها نقشی در افزایش سرمایه اجتماعی نداشتهاند، بلکه در مقاطع حساس مانند جنگ و اعتراضات نیز نتوانستهاند اعتماد عمومی را جلب کنند.
نتیجه آن است که بخش قابل توجهی از مردم، برای دریافت خبر و تحلیل، رسانههای معاند خارجی را بر رسانه رسمی کشور ترجیح دادهاند؛ مسئلهای که خود به یک آسیب امنیتی و اجتماعی تبدیل شده است.
رسانهای که صدای مردم نباشد، در لحظات بحرانی نیز صدای کشور نخواهدبود.
نتیجه : «رسانهای که همه مردم و هنرمندان و اقشار در آن مشارکت کنند باید ساخت…..»
دیر است ولی آغاز میکنیم.